Bu çalışmada Silistre kalesinin Kırım Savaşı sırasındaki durumu, tahkim edilme süreci ve Osmanlı Devleti’nin askerî mimarideki konumu irdelenerek, savunma yapılarının teknik özellikleri incelenmiştir. 1828-1829 yılı Osmanlı-Rus savaşının bir neticesi olan, Silistre şehrinin düşmesi, Osmanlı Devleti’ni savunma hususunda tedbirler almaya itmiştir. Böylelikle savaş stratejisini geliştirmeye odaklanmıştır. Dönemin padişahı II. Mahmud’un bizzat Balkan şehirlerini ziyareti ve ardından gelen Abdülmecid’in Silistre, Varna, Şumnu, Rusçuk dörtgenini kuvvetlendirme çalışmaları bu gayreti net bir şekilde göstermektedir. İki padişah da şehrin hâkim tepelerine “tabya” adı verilen modern savunma yapıları inşa etmiştir. Osmanlı Devleti, ordusunu Müdafaa-i Müteaddiye adı verilen çoklu savunma sistemini benimsediğini ve emrindeki kuvvetleri parçalı fakat birbirini destekler nitelikte bir alana yayarak derinlikli bir savunmaya geçtiğini göstermektedir. 1854 yılına gelindiğinde, inşa ettiği tabyalara ileri karakol niteliği vererek Rus ordusunun şehri ele geçirmesini engellemek için çaba sarf etmiştir.
Osmanlı Devleti’nin savunma anlayışındaki değişimi inşa ettiği istihkam yapılarına bakarak anlayabiliriz. Batılıların istihkam yapılarını kendine uygun bir şekilde yorumlayarak dönüştürmekle birlikte Batıdaki gelişmeleri birebir almak yerine bölgedeki coğrafî şartlara göre uyarlamaktadır. Bu bağlamda en dikkat çekici değişim, “tabya” kavramına yüklediği anlamdır. Bu kompleks yapılar 19. yüzyıldaki birçok savaşta başrol oynamıştır. Keza bu dönem Osmanlı Devleti’nin de en önem verdiği askerî yapılar olarak da karşımıza çıkmaktadır. Osmanlı’ya mağlubiyet getirdiği gibi zaferler de getirmiştir.
This study investigates the condition of the Silistra fortress during the Crimean War, the trajectory of its fortification process, and the Ottoman Empire's broader standing within military architecture through a detailed analysis of the technical characteristics of its defensive structures. The fall of Silistra, a direct consequence of the Russo-Turkish War of 1828–1829, compelled the Ottoman Empire to enact stringent defensive countermeasures. Consequently, the Empire concentrated its efforts on refining its overarching military strategy.
This endeavor is distinctly evidenced by the personal inspections of Balkan cities conducted by Sultan Mahmud II, and the subsequent initiatives undertaken by his successor, Sultan Abdülmecid, to fortify the formidable fortress quadrilateral of Silistra, Varna, Shumen, and Ruse (Rusçuk). Both sovereigns commissioned the construction of modern defensive installations, designated as tabyas (redoubts), upon the strategically commanding heights surrounding the city. In doing so, the Ottoman Empire evinced its adoption of a multi-tiered defensive framework known as Müdafaa-i Müteaddiye. This marked a definitive transition to a defense-in-depth paradigm, achieved by dispersing its forces across a segmented yet mutually reinforcing spatial configuration. By 1854, ascribing the critical role of advanced outposts to these newly constructed tabyas, the Empire mounted a formidable and concerted effort to thwart the Russian army's attempts to capture the city.
The evolution of the Ottoman Empire’s defensive paradigm can be discerned through an examination of its constructed fortifications. While interpreting and transforming Western fortification models to align with its strategic imperatives, the Empire refrained from merely replicating Western advancements, opting instead to meticulously adapt them to regional geographical exigencies. Within this framework, the most salient shift lies in the redefined significance attributed to the concept of the tabya. These intricate structural complexes ultimately assumed a pivotal role in numerous military engagements throughout the nineteenth century. Likewise, during this period, they emerge as the military structures to which the Ottoman Empire attached the utmost importance. They precipitated both triumphs and defeats for the Ottoman state.
Redoubt, Silistra, Crimean War, Fortifications of Silistra, Military Architecture.
